Rekordowe zyski i zaciskanie pasa?

Mówimy stanowcze „TAK” dla zasłużonej nagrody! Zarząd odpowiada „NIE”
W kolorowych prezentacjach i na konferencjach prasowych zarząd KGHM niezwykle chętnie
chwali się rekordowymi dokonaniami, spijając śmietankę z sukcesu spółki. Sukcesu
wypracowanego z ciężkim trudem zarówno przez załogę ciągu technologicznego, jak i
wszystkich pracowników Grupy Kapitałowej.
W świetle fleszy menedżerowie ogłosili, że w pierwszym półroczu 2026 roku Grupa
Kapitałowa osiągnęła zysk netto na poziomie blisko 5,6 miliarda złotych – co oznacza niemal
dziesięciokrotny wzrost! Przy tej okazji dobitnie podkreślano, że ten rok jest dla naszej firmy
szczególny nie tylko ze względu na historyczne wyniki, ale również z innego ważnego
powodu: jubileuszu 65-lecia istnienia Polskiej Miedzi.
Warto jednak pamiętać, że zarówno za tymi imponującymi wynikami bilansowymi, jak i za
długą historią budowy potencjału firmy stoi codzienna praca tysięcy ludzi w ekstremalnych
warunkach – głęboko pod ziemią i przy rozżarzonych piecach hutniczych. W obliczu tak
gigantycznego sukcesu finansowego godne nagrodzenie załogi powinno być dla decydentów
sprawą oczywistą. Niestety, jak do tej pory były to złudne nadzieje.
6500 zł brutto po prostu nam się należy!
Pod koniec sierpnia wszystkie organizacje związkowe będące stroną Zakładowego Układu
Zbiorowego Pracy (ZUZP) złożyły wspólny, oficjalny wniosek do Zarządu. Nasze
oczekiwania są jasne i precyzyjne: żądamy wypłaty jednorazowej nagrody w wysokości 6500
zł brutto dla każdego pracownika, płatnej do 15 października 2026 roku.

Nasze argumenty są nie do podważenia. To dzięki naszemu poświęceniu i determinacji
KGHM notuje dziś historyczne wyniki finansowe i produkcyjne. Jednocześnie daliśmy jasny
sygnał, odrzucając przedstawione wcześniej przez pracodawcę niekorzystne zmiany w ZUZP.
Pokazaliśmy, że jesteśmy gotowi do dialogu, ale wyłącznie na partnerskich zasadach i z
poszanowaniem naszych praw.
Korporacyjny chłód ze szczytu biurowca
Odpowiedź Zarządu KGHM nadeszła dopiero w połowie września. Najwyraźniej
przeanalizowanie jednego, przejrzystego wniosku strony społecznej przerosło obecnych
decydentów, skoro na sformułowanie pisma potrzebowali aż trzech tygodni intensywnych
przemyśleń. Gdzie jeździli po porady i z kim się konsultowali – nie wiemy. Gdy pismo w
końcu trafiło do związków zawodowych, wywołało wśród załogi ogromne oburzenie. Mimo
okrągłych słówek o „docenianiu zaangażowania”, decyzja prezesów okazała się bezwzględna:
wniosek o wypłatę nagrody specjalnej został odrzucony.
Czym tłumaczą tę odmowę? Tradycyjnym zestawem korporacyjnych formułek. Zasłaniają się
„długoterminową stabilnością finansową”, „zobowiązaniami budżetowymi” oraz nową
Strategią 2055+, która zakłada program inwestycyjny o wartości ponad 32 miliardów złotych
(w tym budowę nowych szybów pod Głogowem i modernizację hut).
Zadajemy więc Zarządowi fundamentalne pytanie: Czy w planach na najbliższe dekady
zapomniano o najważniejszym kapitale Polskiej Miedzi – o pracownikach? Ten kapitał ma
swoje twarze, dusze i rodziny. Nie jesteśmy jedynie bezpostaciowym „zasobem ludzkim” z
korporacyjnej nowomowy! Inwestycje w maszyny i infrastrukturę są ważne, ale bez
zmotywowanej, bezpiecznej i godnie opłacanej załogi żadna strategia nie wyjdzie poza fazę
prezentacji w PowerPoint. Zasłanianie się rzekomym brakiem funduszy przy 5,6 mld złotych
czystego zysku brzmi jak ponury żart.
Puste krzesła na sali konferencyjnej. Czy prezesi unikają załogi?
O tym, jak głęboki jest ten korporacyjny chłód i jak w rzeczywistości wygląda „dialog społeczny” w
wykonaniu władz KGHM, przekonaliśmy się 24 września 2026 roku. Tego dnia w Lubinie odbyło się
kolejne, niezwykle ważne spotkanie reprezentantów załogi z przedstawicielami Zarządu. Liczyliśmy
na poważne traktowanie i merytoryczną dyskusję o przyszłości naszych postulatów. Jak nas
potraktowano?
Na spotkanie nie pofatygował się żaden z członków Zarządu KGHM. Na rozmowy wysłano jedynie
pełnomocników i to oni zasiedli na fotelach prezesów. W naszej ocenie to jawny brak szacunku i jasny
sygnał, jak obecna władza spółki traktuje stronę społeczną oraz tysiące pracowników, których
rzekomo tak bardzo „docenia”. Szkoda, że to „docenianie” kończy się wraz z zakończeniem
konferencji prasowej, a podczas spotkania ze stronami ZUZP ocena ta już nie jest brana pod uwagę.
Dobitnie przekonaliśmy się o tym właśnie 24 września, Podczas tego spotkania strona związkowa po
raz kolejny nie uzyskała żadnego porozumienia w sprawie wypłaty wnioskowanej przez stronę
związkową nagrody jubileuszowej. Trudno się więc dziwić, że w całej Polskiej Miedzi atmosfera staje
się coraz bardziej napięta, a pracownicy coraz głośniej pytają o wypłatę nagrody. Oczekują również
szerokiego i konkretnego omówienia opracowanej „Strategii 55” w kontekście całej Grupy
Kapitałowej KGHM Polska Miedź S.A. Domagają się zorganizowania dedykowanego spotkania w tej
sprawie. Wszyscy mamy pełne prawo wiedzieć, w jakim kierunku zmierza nasza firma i jakie plany
wobec załogi mają ukrywający się w swoich gabinetach prezesi.

Spokój, rozwaga w oczekiwaniu na konkretne decyzje
Jako strona związkowa podchodzimy do obecnej sytuacji z pełną odpowiedzialnością i
powagą. Oczekujemy od władz realnego dialogu płacowego oraz szacunku dla wspólnego
stanowiska wszystkich central związkowych. Unikanie spotkań na najwyższym szczeblu nie
służy budowaniu dobrych relacji. Liczymy na to, że prezesi opamiętają się i zrewidują swoje
podejście do związków zawodowych.
Październik będzie miesiącem kluczowych analiz i decyzji co do dalszych kroków prawnych i
statutowych. Jako ZZPPM działamy ramię w ramię z pozostałymi organizacjami, jednak
każdą decyzję podejmujemy z rozwagą, mając na uwadze przede wszystkim stabilność i
dobro pracowników Polskiej Miedzi. Walka o 6500 zł brutto z okazji 65-lecia to postulat w
pełni uzasadniony ekonomicznie i społecznie – teraz ruch należy do Zarządu. O rozwoju
sytuacji będziemy na bieżąco informować załogę.